Արևին . . . ♥

Առավոտ : Նորից բացվում է մի նոր օր , սկսվում է նրա կյանքի հաջորդական օրերից ևս մեկը:Այսօր էլ , ինչպես մյուս օրերն են գրում է նա  , որ թեթևացնի հոգին ... Ամենից շատ սարսափելին սպասումն ու կարոտն  է աշխարհում երևի ... Կարոտ , երբ ցավն է միախառնվում , երբ գիտակցում է անդարձ կորցրած կորուսի չափը ... Սպասում , բայց իզուր ... Գուցե սովոր է նա այդ միօրինակությանը , գուցե համակերպվել է արդեն , բայց ... 

Մարդկային հոգին ու սիրտը հաճախ են դեմ դուրս գալիս մտքին ... 

-Կարոտում եմ ներկայությանդ ... Թող ապրեմ քեզնով 

-Անզգա դարձիր ...Դու ես ինձ լքել ...

-Մնա կողքիս ... Զգում եմ կարիքդ ...

-Վաղուց օտար ենք ...

Նա իր կյանքի էջերում  արևներ էր նկարել , բայց այդ արևները լքեցին նրան , քանի որ նա միշտ թախիծն իր սրտում խավարն է սիրել ու անտեսել է արևներին ... Խավար ու տխուր օրեր մնացին ... Ցուրտ , մշուշոտ ու ցավոտ օրեր ... Ջերմություն չկար , իսկ նրա հոգին մրսում էր վաղուց ... 

Խառնաշփոթ է նրա հոգում տիրում ... միանության ցավ ու անվերջանալի բարի հուշեր ... Նա շունչը պահել էր մի պահ ու ինչ-որ մի բան կոտրվեց նրա հոգում , ապա անհետացավ ... Նրա սրտի զարկերով մի մեղեդի հյուվեց ու նորից արցունքների տեղատարափ ... Թախիծ ու չլինելու զգացում ... Միևնույն ժամանակ պայքարելու անսահման ցանկություն ... Ապրելու ուժ ու հավատ ...

Նա ամեն առավոտ երկինք էր նայում,փնտրում իր արևին , բայց  չէր գտնում ... Կորցրել էր անդարձ , սակայն հույսով ` նորից երկնքին նայելով շշնջում էր . 

-Ջերմացրու ինձ արև , տե'ս ես մրսում եմ ...

Օրերն անցնում էին , իսկ արևները հյուր չէին գալիս նրան ... Բայց նա ապրում էր ` հուսալով ու սպասելով արևների գալուստին ... 

Նա անձայն հիշում էր իր արևին , կարոտում նրա ջերմությանը , բայց արդեն ուշ էր ...

Հ.Գ. Արևները մեկ անգամ են հյուր գալիս , պինդ գրկեք նրանց ... Նրանք կարող են երջանկացնել ...