Ցերեկվա մշուշ . . . ♥ (Պատմվածք)

Թե որքան խորը մենության մեջ էր թաղել ինքն իրեն , իր գրած նամակից կարող էի միայն հասկանալ ...

Գարնանային գեղեցիկ օրերից մեկն էր , երբ Անին ու Արամը պատահաբար հանդիպեցին :Երկուսն էլ նույն վայրն էին նախընտրում , այնտեղ գտնում էին իրենց հոգու անդորրը , նույն այգին , որտեղ և հանդիպեցին իրար : Նրանց սիրո պատմությունը հենց այսպես սկսվեց ` մի պարզ ժպիտով , բայց իր մեջ առնող անսահման սիրով ... 

Արամը այդ հանդիպումից հետո իր տեղը չէր գտնում , անընդհատ աչքի առաջ այդ գեղեցկատես աղջիկն էր հայտնվում , որն իր համեստ արտաքինով ու նուրբ ժպիտով գերել էր Արամի սիրտը . նա գտել էր երազների աղջկան ` իր իդեալին : Կարծես սերն ամբողջովին իր ջերմությամբ պարուրել էր նրա հոգին : Մտքում ամեն պահ կրկնում էր . 

- ''Նա սերն է իմ ... թե սիրել , ապա միայն նրան " ...

Անիի սրտում ևս փոփոխություն էր տեղի ունեցել , թեև նա կարծում էր , որ նրան ոչ ոք չի հասկանում , ոչ ոք սիրել չգիտի , բայց նա այդ պահին զգում էր , որ սխավել է ... Արամը հենց այն տղան էր , որ պետք է իրեն սեր ու ջերմություն տար , ապրեցներ նրան , երջանիկ դարձներ... Նրանք գտել էին իրար , մեկը մյուսից թաքուն սիրահարվել ... Սեր էր դա , սեր առաջին հայացքից , մինչև վերջին շունչ ... Այո' , իրական սեր էր , որն այնքան պատահական սկսվեց ...

Առաջին հանդիպումից մի քանի օր անց 

Անձրևոտ օր էր : Արամը այդ նույն այգով էր անցնում , որտեղ էլ առաջին անգամ հանդիպել էր աղջկան : Նա իր հոգու խորքում զգում էր ` գուցե մի օր էլ կտեսնի այն աղջկան  , որն իրեն սիրելու հույս տվեց : Եվ կարծես թե նա չէր սխալվում : Հենց նույն այգում , նստարանին նստած էր Անին ` մտացրիվ ու քիչ տխրությունը դեմքին : Արամը ` տեսնելով նրան երջանկությամբ լցվեց , հետո դանդաղ քայլերով գնաց դեպի այնտեղ , որտեղ նստած էր Անին :

- Բարև , դու ինձ հի՞շեցիր

Աղջիկը լռում էր : Իսկապես նրա հոգում ինչ-որ բան այն չէր : Տխուր էր , արցունքներն էլ անձրևն էր քողարկում ...

-Ինչու՞ ես տխուր, ինչու՞ ես լաց լինում 

Ու նորից տղայի հարցն անպատասխան մնաց ... Հետո զգուշորեն ձեռքը մոտեցրեց Անիի ձեռքին և մի պահ բռնելով ձեռքն աաց .

- Ես քո կողքին եմ ու կլինեմ ինչ էլ որ լինի ...

Մի խորը շունչ քաշեց ու մյուս հարցը հաջորդեց .

-Դու ինձ կսիրե՞ս

Անին շփոթահար նայեց Արամին ու սառը տոնով պատասխանեց .

-Հանգիստ թող ինձ , ես քո կարիքը չունեմ :

Մի պահ նայեց աղջկա աչքերին ու երբ պատրաստվում էր հեռանալ , Անին մեղավորի աչքերով նայեց նրան ու կամաց ձայնով շշնջաց .

-Կներե'ս , ես չէի ուզում քեզ ցավեցնել , մնա կողքիս ...

Ու նորից լաց եղավ ... Արամը ձեռքը մոտեցրեց Անիի նուրբ դեմքին և մաքրեց աղջկա ` մարգարտի նման թափվող արցունքերը ... Հորդ անձրևը չէր դադարում , բայց նրանք դեռ նստած էին այգում ...

- Մի' տխրիր իմ փոքրիկ , մաքրի'ր արցունքերդ ու այս պահից հիշիր , որ միշտ կողքիդ եմ լինելու , դու էլ երբեք չես տխրելու , կողքիս ես լինելու ... Ժպտա , ես սիրում եմ քո ժպիտը :

Անին մի պահ ժպտաց ու ամեն ինչ արդեն լավ էր :

- Աշխարհում միայն մի բան եմ ուզում ` եղիր կողքիս , սիրիր ինձ , ես քո ջերմության կարիքն ունեմ :

Շարունակելի ...