Ցերեկվա մշուշ . . . ♥ (Պատմվածք) մաս 2

Եվ այդպես մի քանի ժամ Արամն ու Անին նստած մնացին այգում , խոսեցին տարբեր հարցերի մասին : Արդեն արևը մայր էր մտնում , դրսում քիչ - քիչ մթություն էր տիրում , բայց նրանք դեռ այգում էին ... Չէին ցանկանում թողնել միմյանց ու գնալ , բայց արդեն ուշ էր , պետք է գնային : Արամը Անիին ուղեկցեց տուն ...Պայմանավորվեցին հանդիպել հաջորդ օրը , հենց նույն այգում ... 

Մի անբացատրելի սեր էր նրանց սերը : Կարող էր թվալ , թե դա միայն կապվածուոյթուն է եղել , բայց այդպես չէր ... Նրանք սիրում էին :Թերևս այդպես էր երևում :

Հաջորդ օրը Արամը գնաց նույն այգի , որտեղ և հանդիպել էին , նստեց նստարանին ու սպասում էր Անիին : Մեկ ժամ էր անցել , բայց նա դեռ սպասում էր ... Իսկ Անին չկար , չէր գալիս ... Մտածում էր , որ Անին  չի սիրել իրեն , այդ պատճառով էլ այդպես թողեց ու առանց մի խոսք ասելու , անգամ '' մնաս բարով '' չասեց ու հեռացավ նրանից ... 

2 ժամ սպասելուց հետո Արամը հեռացավ այգուց ` նստարանին թողնելով վարդեր , որ Անիի համար էր բերել : 

Անին խնդիրներ ուներ ընտանիքի անդամների հետ : Պատճառն էլ հենց Արամի հետ հանդիպումն էր եղել : Անիի եղբայրը իմացել էր Անիի ու Արամի հանդիպման մասին ու արգելել էր Անիին տնից դուրս գալ : Բացի այդ նրա ծնողները դեմ էին , որ Անին ընկերություն անի Արամի հետ : Անին փակվել էր իր սենյակում , անդադար լաց էր լինում : Նրա ծնողները որոշեցին Անիին երկրից ուղարկել , որպեսզի մոռանա Արամի մասին : Անին չէր ուզում գնալ , բայց ստիպված էր : Նա գիտակցում էր , որ այստեղ է թողնում իր սիրուն , բայց այլ կերպ հնարավոր չէր : Իսկ Արամը ամեն օր գալիս էր ու ժամերով կանգնում աղջկա տան դիմաց ... Ապարդյուն էր , քանի որ չէր տեսնում Անիին ու լուր անգամ չուներ նրանից ... Գնալու օրն արդեն որոշվել էր , ժամն էր արդեն , Անին դուրս եկավ տնից և երբ արդեն պետք է մեքենա նստեր , որպեսզի գնա օդանավակայան , տեսավ Արամին ` իրենց տան դիմաց կանգած : Մի պահ փորձեց զսպել իրեն, անտեսել Արամին , չկարողացավ ... Վազեց Արամի մոտ ու արցունքոտ աչքերով  նայեց նրան : Արամը ուրախ էր , քանի որ տեսել էր Անիին , միաժամանակ խոր ցավ կար սրտում ... Գուցե էլ երբևէ չտեսնեին իրար ...

-Արի քեզ գրկեմ , լոկ գիրկս առնեմ ու զգամ քեզ իմ մեջ , քո կարիքն ունեմ , եղիր դու կողքիս , թող քեզ ամուր գրկեմ ու բաց չթողնեմ ...

-Ինձ ամուր գրկիր ու էլ բաց մի թող , որ միշտ ապրեմ ես արբած քո սիրով ...

-Ես այս մշուշում կարծես կորցնում եմ քեզ , բայց դու խոստացիր , որ չես արտասվի , թե բաժանեն մեզ ճանապարհները ...

-Թե հրաշքներ կան , դու միշտ կլինես կողքիս , սիրելիս , չես լքի դու ինձ ...

-Ես քեզ կսիրեմ , հավերժ կսիրեմ ...

-Բայց ... թե հեռանաս , ես լուռ կթախծեմ , կարոտն իմ սրտում թաքուն կպահեմ , միշտ քեզ կհիշեմ , հավերժ կսիրեմ ...

Ու վերջին անգամ գրկեցին իրար ... Անին հեռացավ ... Ցերեկ էր , անհասկանալի ցերեկ ... Մշուշոտ ցերեկ ...

Այդ օրվանից հետո նրանք իրարից առանձին , բայց հոգով միշտ իրար հետ տանջվում էին ... Արամը իր սիրուն էր ուզում , ուզում էր նա ետ գար , բայց անհնար էր ... Նա ուրիշ ոչ մեկին չէր կարողանում սիրել , չէր մոռանում Անիին :

Ժամեր , օրեր , շաբաթներ , ամիսներ անցան ... Էլ չհանդիպեցին իրար Արամն ու Անին ... Սիրահար զույգին ճանաչողներն էլ ասում էին , որ Արամը գտնվում էր հոգեկան անհավասարակշիռ վիճակում ...  Իսկ Անին սևազգեստ մի աղջիկ էր , որն այդպես էլ չսիրեց ուրիշ մեկին ... 

Նրանք թողեցին իրենց սերը հենց այդ '' Ցերեկվա մշուշ''-ում ...

Հ.Գ. Պատմվածքը գրված է իրական պատմության հիման վրա ...

Վերջ