Անասելի . . . ♥

Ես կիսատ եմ ... Ինձ լրացնողն էլ շատ հեռու է ...Դու ... Միակ ... անզոր եմ ... Շնչելու օդն էլ կարծես բավարար չէ ... Միայն մի գիտակցումով , որ նույն երկնքի տակ ենք , նույն օդն ենք շնչում , նույն աստղերի յուրօրինակությամբ ենք հիանում ` սովորության համաձայն , ստիպում է մնալ ուժեղ ... Պայքարել ... Կթվա այդքան հեշտ արտասանվող բառը նույնքան հեշտ էլ էություն ունի ... կթվա ... 

Տեսնես աշխարհում կգտնվի մի բառ , որ իր մեջ կներառի ամեն զգացում ... գուցե ... գիտես, ես հույսով լեցուն սպասում եմ այդ բառի լինելուն ... կօգնի ինձ , որ հենց իրենով նկարագրեմ ապրումներս , զգացածս ամեն ինչ : Գուցե աներևակայելի բառ կլինի , բայց կսփոփի ալեկոծված հոգուս : Ես էլ ավելի անզոր եմ դարձել հիմա , որովհետև չեմ կարողանում զգացածս բացատրել : Գիտեմ , որ սարսափելի ոչինչ չկա , սակայն ինքս ինձ եմ խղճում մի պահ ... Իսկ դու կհարցնես ՝ ինչու՞ ... Պատասխաններս այնքան շատ կլինեն ... իրար հաջորդող , արագ- արագ արտասանվող բառեր , արդարացման ելքեր փնտրող խոսքեր ... իսկ ինչի՞ց եմ փախչում ... 

- Իմ անզորությունից :

Խճճվելուս , փոքրիկի նման իրերը իրենց անուններով չկոչելուս համար ամաչում եմ : Ծիծաղելի է ... 

- Մի՞թե մարդիկ պետք է ամաչեն իրենց զգացածից ... 

- Ո՛չ : Զգացածը հնարավորինս ցույց տալու կարողություն չունեցող մարդիկ են ամաչկոտի նման իրենց պահում :

- Գուցե կիսվե՞ս զգացածովդ , փորձես նկարագրել ՝ թեկուզ , որ ինչ-որ տեղ անհասկանալի լինի :

- Ես ...  Ես ուզում եմ ... նրան ... շատ ...

- Քիչ-քիչ հասկանալի է դառնում ...

- Եղե՞լ է մի պահ , երբ կարծես կոկորդդ ձեռքերով խեղդում են ... երբ այս ու այն կողմ վազվզող անպաշտպան թռչնակի նման վախվորած է սիրտդ ... երբ չես կարողանում զսպել աչքերիդ , որ սաստես նրանցից թափվող աղի արցունքները ... եղե՞լ է : Չես հասկանա ... միևնույնն է : Թո՛ղ ոչ մեկ չզգա կարոտիս , անհանգստությանս անբացատրելի զգացումը :

- Կարոտիդ ... Պարզ է դառնում , ավելի քան պարզ ... Իսկ այդ պահերը ինչպե՞ս են լինում : Պատճառ պետք է լինի չէ՞ :

- Այս կյանքում առանց պատճատների , առանց որև իմաստի ոչինչ չի լինում : Ուղղակի , երբ սիրում ես , երբ նվիրվում ես , դառնում ես խոցելի, ամեն փոքրիկ ցավ էլ կարող է ահռելի կարուտների պատճառ դառնալ : Ես ասում եմ ահռելի , որովհետև հոգու համար անգամ նշույլ ցավն էլ ահռելի է ...

- Իսկ ե՞րբ է հանգստություն գտնում հոգիդ :

- Երբ նա լինում է ... երբ զգում եմ ... սիրում եմ , սիրվում , կարոտում , սպասում ... երբ աղոթքներումդ նրա համար խաղաղություն ես խնդրում ... երբ միակն է լինում ... ամեն ինչից վեր , ամեն ինչից շատ , ամեն մեկից առավել ... աշխարհից էլ ԹԱՆԿ ...

Հ.Գ. Անհամբեր , սրտիս ամեն զարկով , անգամ վայրկյաններն եմ հաշվում  , որ դառնան րոպեներ , ժամեր , օրեր ու ամիսներ ... ՈՐ ԼԻՆԵՍ ...

կարոտիս թևով համբույրներս թող գան հասնեն ՔԵԶ ՍԵՐ ԻՄ ... ՇԱՏ ԵՄ ԿԱՐՈՏԵԼ ...