Վախե՜ր . . . ♥

Վախե՜ր, ինչու՞ այսչափ խոցելի եղաք ... Ամենից քիչ սա կուզեի ... Երբեք էլ նման ինչ-որ երևույթի չէի սպասել .... Գուցե չափից ավելի երազկոտ եմ եղել , չափից ավել եմ ցանկացել , որ ներկաս ապագա դառնա ... չհեռանա , միշտ մնա իմը : Չէ, զուր է ինքնախաբեությամբ զբաղվելը , զուր է լավին ակնկալելը ... Կուրորեն միայն լավի մասին ցանկանալը ամենևին էլ երջանկություն չէ, ես համոզվել եմ , կյանքն է դրանում համոզել ինձ ՝ իմ կամքին հակառակ : Վատատես ... 

Գուցե ինձանում էր սխալը , գուցե այսքա՜ն զգացմունքների , նվիրումի պահն էլ մի պահ պիտի ավարտվեր , պիտի կոտրվեր հույսերս բոլոր , երազանքներս .... ու ոչ մի օգնություն , ոչ մի սփոփանք չպիտի լիներ ... գուցե հենց այսպես էլ պիտի հեռանայիք .... ստիպված... ոչ մի կերպ չհաջողված հանդիպման պահը ... որքա՜ն կուզեի ներկայում լիներ այդքան երազածս ամենը... ցավոք... զգալ , որ սերը կա, բայց վախը հաղթում է, միթե՞ դրանից առավել սպանող բա կարող է լինել:Չի՛ կարող:Երբ սպառվում են ուժերը, երբ ներքինն է մեռնում ցավից , երբ կոտրվում են հույսերը , որոնք ապրեցնում էին ... սարսափազդու ... վախենում էի , ամեն աղոթքումս խնդրում , որ վախերս իրականից հեռու լինեն , այնքա՜ն էի վախենում ... երբ վախերն էլ չափից դուրս են լինում , կործանում ավելի է մոտենում ... միակ օգնողն ու հասկացողը , այդքան թա՜նկ , այդքան անփոխարինելի ...ներկա այլևս չկա , ընտրություն արվածն է , ճիշտ է այն անարդար է , բայց ոչինչ էլ ստիպելով չի տրվի ... ու գուցե ապագա էլ չլինի .... բայց ներսինը միշտ է մնում ՝ առանց հաշվի առնելու , թե որքա՜ն է ցավում սիրտը , որքա՜ն երազանքներ մշրվեցին մի քանի տողերում , մի քանի րոպեներում ... ու ոչ մի պայքարի հույս .... ոչինչ էլ չանենք , թողնենք այսպես : Ժամանակավոր վերջը անժամանակ ցավիս միակ պատճառն է :

Սիրում եմ ՝ անտեսելով ամեն սահման ու դժվարություն ...

Հ.Գ. Այդքան ջերմությամբ հույսեր մի տվեք , թե հետո պետք է փշրեք դրանք նույնչափ սառնությամբ . . .